دنياي پر از تنهايي من

جان زهجر عرش ، اندر فاقه اى

تن زعشق خاربن ، چون ناقه اى

جان ، گشايد سوى بالا بال ها

تن ، زده اندر زمين چنگال ها

اين دو همره ، يكديگر را راهزن

گمره آن جان كاو فروماند زتن

همچو مجنوند و چون ناقه اش يقين

مى كشد آن پيش و اين وا پس به كين

ميل مجنون ، پيش آن ليلى روان

ميل ناقه پس پى كره دوان

يك دم از مجنون خود غافل شدى

ناقه گرديدى و واپس آمدى

گفت : اى ناقه ، چون هر دو عاشقيم

ما دو ضد، بس همره نالايقيم

تا تو باشى با من اى مرده ى وطن

بس ز ليلى دور ماند جان من

روزگارم رفته زين گون حال ها

همچو تيغه قوم موسى ، سال ها

راه نزديك و بماندم سخت دير

سير گشتم زين سوارى ، سير،سير

سرنگون خود را ز اشتر درفكند

گفت : سوزيدم زغم تا چند؟!چند؟!

آنچنان افكند خود را سوى پست

كز فتادن از قضا پايش شكست

پاى خود بر بست و گفتا: گوهر شوم

در خم چوگانش غلتان مى روم

زين كند نفرين حكيم خوش دهن

بر سوارى كاو فرونايد زتن

عشق مولا كى كم از ليلا بود؟

گوى گشتن بهر او اولى بود

گوى شو! مى گرد بر پهلوى صدق !

غلت غلتان در خم چوگان عشق

لنگ و لوك و خفته شكل و بى ادب

سوى او مى غنج و او را مى طلب

.............................    ........................................

عقل جز وى ، عقل را بد نام كرد

كام دنيا مرد را ناكام كرد

چون ملايك گوى : لاعلم لنا

تا بگيرد دست تو علمتنا

دل زدانش ها بشستند اين فريق

زان كه اين دانش نداند اين طريق

دانشى بايد كه اصلش زان سرست

زان كه هر فرعى به اصلش رهبرست

پس ، چرا علمى بياموزى به مرد

كش ببايد سينه را زان پاك كرد؟

گر در اين مكتب ندانى او هجى

همچو احمد پرى از نور حجى

گر نباشى نامدار اندر بلاد

گم نيى و الله اعلم بالعباد

مؤمنان بيحد، ولى ايمان يكى

جسمشان معدود، ليكن جان يكى

جان گرگان و سگان از هم جداست

متحد، جان هاى شيران خداست

همچون آن يك نور خورشيد سما

صد بود نسبت به صحن خانه ها

ليك ، يك باشد همه انوارشان

چون كه برگيرى تو ديوار از ميان

چون نماند خانه ها را قاعده

مؤمنان باشد نفس واحده

راه فانى گشته ، راهى ديگرست

زان كه هشيارى ، گناهى ديگرست

آتشى در زن به هر دو، تا به يكى

پر گره باشى از اين هر دو چونى ؟

تا گره بانى بود، همراز نيست

همنشين آن لب و آواز نيست

اى خبرهات از خبرده ، بى خبرى

توبه تو، از گناه تو بتر

جستجويى از وراى جستجو

من نمى دانم ، تو مى دانى ، بگو؟

حال و قالى ، از وراى حال و قال

غرق گشته در جمال ذوالجلال

غرقه يى نه كه خلاصى باشدش

يا بجز دريا كسى بشناسدش

....................................    ..................................

تا گريزد هر كه بيرونى بود   ......................    .................   مرحبا اى عشق خوش سوداى ما!   اى طبيب جمله علت هاى ما   اى دواى نخوت و ناموس ما   اى تو افلاطون و جالينوس ما   جسم خاك از عشق بر افلاك شد   كوه در رقص آمد و چالاك شد   آتش عشقست كاندر نى فتاد   جوشش عشقت كاندر مى فتاد   عشق و ناموس اى برادر! راست نيست   بر در ناموس ، اى عاشق ! مايست !   هر چه غير شورش و ديوانگى ست   اندرين ره ، دورى بيگانگى ست   آتشى از عشق در جان بر فروز   سر به سر فكر عبارت را بسوز   عارفان كز جام حق نوشيده اند   رازها دانسته و پوشيده اند     سر غيب آن را سزد آموختن   كاو ز گفتن لب تواند دوختن     ...............    ................