دنياي پر از تنهايي من

سـرد اسـت و مـن تـنهایـم “
چـه جمـلـه ای
پــــر از کـلیـشه
پــــر از تـهـوع

جـای ِ گـرمی نـشستـه ای و می خـوانـی
” ســرد اسـت “............

یـخ نمـی کنـی
حـس نـمی کنـی
کـه مـن بـرای ِ نـوشتـن ِ همیـن دو کلمـه
چـه سرمایـی را گـذرانـدم........!!